“Йилнинг энг фаол журналисти – 2021” танловига

Ҷашни Истиқолол дар оила

АЗОБАТОН РОҲАТ ШАВАД…

Саида Насриеваи 84-сола 29-солагии Истиқлоли ватанро бо аҳли оилааш дар атрофи дастархони пурфайз ҷашн гирифт. Баробари ба атрофи дастархон ҷамъ омадани писару келин, набераву наберакелин ва абераҳояш пиразан даст ба дуо кушода, шукри истиқлол намуд ва илова кард:

– Азобатон роҳат шавад,

Меҳнататон давлат шавад,

Хока гиретон зар шавад,

Дӯстатон тоҷи сар шавад…

Илоҳо, ба беморон шифо диҳад,

Ба ранҷурон даво диҳад.

Нигоҳ дорӣ дар паноҳ,

Бандагонатро Оллоҳ!…

Саидабибӣ дурудароз дуо хонд. Аз чашмонаш ашк ҷорӣ шуд.

Дар вақти сӯҳбат айёми ҷавонии худро ба ҷигарбандонаш нақл намуд.

 

ҲУНАРМАНДӢ

– Бачем, ҳар бадӣ як некие дорад. Сабр меваи ширин медиҳад. Ҳар дардро давое ҳаст. Ноумед намешавем. Шукргузор бошем, ҳаммаш хуб мешавад. Мустақилӣ шуду барои ҳунармандон дару дарвозаи имкониятҳо боз гашт.

Нонвоӣ бароямон касби меросӣ аст. Рӯзҳои вазнинро аз сар гузаронидем.  Модарам нонҳои осиёгӣ мепухтанд. Ҳар боре, ки нон пазанд, ба ҳамсоя тақсим мекарданд. Нонҳо як бурдагӣ ба ҳар яки мо тақсим мешуд. Баъдтар ман ҳам дар хонаи шавҳарам нонпазӣ мекардам. Нонро убол намекардам. Дар сари дастархон одати модари раҳматиамро такрор намуда, як бурдагӣ назди ҳар кас мегузоштам…

Лекин пештар барои ҳунармандон имконият набуд. Касе ҳақ надошт, ки маҳсули дастонашро ба бозор барорад ё ба касе пешкаш кунад. Ӯро дошта, маҳсулоташро мусодира мекарданд, худашро ҳабс менамуданд. Ман ҳам дар танӯр нон пухта, аз паси он рӯз мегузаронидем. Фарзандонам нонҳоро фурӯхта меомаданд. Борҳо бо дасти холӣ баргаштаанд…

Ҳоло дилам гум мезанад. Аммо асорати пирӣ, дастонам меларзанду пойҳоям дард мекунанд, чашмҳо хираю гӯшҳо вазнин шудаанд. Ба ҷавонҳо ҳавасам меояд. Ин хел имкониятҳоро мо орзу менамудем…

 

«ПИСАРАМ КАНӢ?»

Саидаона сухан мегуфту ҳар замон ба писараш, ки бо табассум ба суханони модараш гӯш мекард, менигарист. Ба пеши писараш гоҳ нон мемонду гоҳо мева мегузошт. Касе дарвозаро кӯфт. Мард берун баромад. Саидахола хавотиромез сӯйи дарвоза нигарист.

– Писарам канӣ? Омад-мӣ?

– Хайр онамулло, муллоамакам бачаи хурдсол не. – гуфт наберакелин. -Хавотир накашед, бо ҷӯраашон сӯҳбат мекунанд…

Ин сухани наберакелин ба дили Саидаона сахт расид, ки ба ӯ бо нафрат нигоҳ карда монд.

– Онакалон, бобома ресмон кати бандаммӣ? – соддалавҳона гуфт аберааш. – Ман мошинчема бастам, кашола кунам, пешамба мибиёд.

Аз ин сухани бача ҳама бо завқ хандиданд.

– Эҳ, дили модарро Худо чунин офарида будааст-дия, бачем. – оҳи бадард кашид Саидаона ва солҳои гузаштаро пеши назар овард.

Набераи калониаш қадрас шуду ба қавле ба пӯстини Саидаона кайк даромад. Мехост набераашро бо ҷиҳозу либоси беҳтарин, тӯйи бодабдаба ба шавҳар диҳад. Бо ин мақсад аз писараш хоҳиш намуд, ки ба Русия рафта, пул кор кунад, духтараш қадрас шудааст. Ба суханони занҳои кӯча бовар карда, писарашро ба сафар гусел намуд. Пас аз чанд рӯз писараш занг зада гуфт, ки ба кор даромадааст. Аммо дигар на занг заду на аз писараш хабаре шунид. Ҳеҷ кас дар куҷо бо кӣ будани писарашро намедонистанд…

Писараш бо шарти баргардонидани фоизнок барои чипта қарз гирифта буд. Одамон қарзашонро пурсида меомаданд. Келинаш маҷбур шуд фарзанди ширхораашро ба духтараки наврасаш монда, ба бозор барояд. Аз саҳар то поси шаб меҳнат карда, дасту пояҳояш варамидаву обила мегаштанд. Бо вуҷуди ин, меҳнат мекард. Бо азобе қарзҳоро баргардониданд.

Тӯйи арӯсии духтар бе иштироки падар гузашт. Духтарак соҳиби ду нафар фарзанд шуд. Аммо аз падараш дарак набуд.

Ҷойи напурсидааш, башоратгари нарафтааш намонд. Ҳар кадоме ҳар хел фол мекушоданд. Яке мегуфт, ки пас аз се рӯз меояд, рӯзҳо мегузаштанду намеомад. Дигаре иброз меошт, ки кайҳо руҳаш аз танаш паридааст…

Писар пас аз даҳ соли интизорӣ омад. Лоғару хароб, бо либоси кӯҳнаву дарида, гуруснаву ташна… Модар ба чашмонаш бовар накард, аз ҳуш рафт…

Аз ин рӯ, мехоҳад писараш  ҳамеша дар наздаш бошад.

– Дар пирӣ одам камхоб мешудааст, – мегӯяд Саидаона. – Аввали шаб хобам намебарад. Сонӣ, ким-чи хел хобҳо дида, якбора тарсида мехезам. Аз таги болинам фонарчаро гирифта равшан мекунаму ба ҷойгаҳи писарам нигоҳ мекунам. Мебинам, ки дар ҷояш, ором мешавам.

 

ШУКР КУНЕМ…

– Маро калонсол гуфта, соҳибмаъракаҳо аз ман барои гузаронидани тӯю маросимҳо маслиҳат мепурсиданд. Мегуфтам, ки ҳурмати меҳмонони омадаро ба ҷо оварда, дастархонро фаровон кунанд. Боқимондаи хӯрокиҳоро ба хешу ҳамсояҳо тақсим намоянд. Худам як-ду рӯз пеш аз тӯй ба хонаи тӯйдор мерафтам. Аз дастам ҳеҷ  кор наояд ҳам, маслиҳатам даркор мешавад-дия.

Акнун тӯйҳо сикаса. Маслиҳати ман ба ҷавонон ин аст, ки сарфакор бошанд, ҳеҷ кас қарздор намешавад ва аз якдигар гиламанд намегардад.

Маросими дафн якрӯза шуду ба дилам ваҳм ҷой гирифт. Хеле гиристам. Чанд қуттӣ чойи хушк гирифта мондаам. Акнун чӣ мешуда бошад? Ба келинҳо гуфтам, ки ҳамонро кор фармоед. Шоир гуфтааст:

Эй хоҷа, чаро аз ин ҷаҳон бехабарӣ,

Рӯзону шабон дар талаби симу зарӣ.

Сармояи ту аз ин ҷаҳон як кафан аст,

Он ҳам ба гумон аст, ки барӣ ё набарӣ.

Ҳоло ҳамон чойро менӯшем. Акнун ҳама фаҳмидем, ки аз ношукрӣ ба сари кас душворӣ меомадааст. Шукр намоед, ба суханони ҳукуматдорон амал кунем, ин дарду бало нест мешавад. Ӯ боз даст ба дуо бардошта, дуру дароз, қофия ба қофия дуо кард:

– Азобатон роҳат шавад,

Меҳнататон давлат шавад…

Дилрабо НАСИМӢ

(«Гулобод тонги» газетаси, 2020 йил 28-август № 32)

 

Baholang!

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

O'rtacha baholar 0 / 5. Baholaganlar soni: 0

OAV nomi va parolini kiriting!